Ντανταισμός και Φωτογραφία

Ο όρος νταντά είναι μια λέξη που βρέθηκε τυχαία σ’ ένα λεξικό και επιλέχθηκε από τους ιδρυτές του κινήματος στη Ζυρίχη το 1916 ακριβώς για το χωρίς σημασία νόημα του. Αναπτύσσεται στη διάρκεια του πολέμου στη Βαρκελώνη, το Βερολίνο, την Κολονία, το Παρίσι, τη Ν. Υόρκη. Είναι ένα διεθνές κίνημα. Το χαρακτηρίζει ένα πνεύμα απομυθοποίησης, κριτικό, προκλητικό, επαναστατικό. Αναδεικνύει την ανωμαλία του κόσμου, εκείνου που θεωρείται ότι είναι υγιές και κανονικό. Ο ντανταϊσμός εκφράζεται ενάντια στους κώδικες της αστικής αισθητικής. Εφευρίσκει νέους τρόπους έκφρασης. Ταιριάζει ετερογενή κομμάτια, μέρη της υλικής πραγματικότητας που τα συνθέτει πάλι, για να δημιουργήσουν μια νέα, ετερογενή, παράλογη και αντιφατική πραγματικότητα. Ποιητές και ζωγράφοι απαγγέλλουν ‘απίθανα’ ποιήματα, δημιουργούν μουσικά θεάματα, θεατρικά και χορευτικά κομμάτια, όλα προορίζονται να δημιουργήσουν σκάνδαλα. Ανοίγουν μια γκαλερί νταντά όπου οργανώνουν εκδηλώσεις και εκθέσεις στις οποίες αποσταθεροποιούν τις παραδοσιακές καλλιτεχνικές κατηγορίες. Μια αρχή που αποδιοργανώνει και την ενότητα της φωτογραφίας. Η πραγματικότητα αρχίζει να ταυτίζεται με την ίδια την τέχνη. Η απόσταση ανάμεσα στο αντικείμενο και την εικόνα καταργείται, ταυτίζεται. Τα πρώτα κολάζ σημειώνουν αυτή τη θέληση ταύτισης, καθώς και τα Ready – made του M. Duchump. O M. Duchump όπως δήλωνε εύρισκε πολύ πιο ενδιαφέρον να ζει και να αναπνέει, παρά να δουλεύει. Ένα άτομο, σύμφωνα με τον Duchamp είναι πιο ενδιαφέρον από εκείνο το 10 οποίο φτιάχνει. Υπερασπίζει μια τέχνη που θα ήταν τέχνη ζωής. «Κάθε δευτερόλεπτο, κάθε αναπνοή, είναι ένα έργο που δεν είναι ούτε οπτικό, ούτε εγκεφαλικό». Συγκεντρώνει το ενδιαφέρον του σε μια ζωή όπως είναι η ίδια και όχι όπως την αναπαριστούμε. Και από εδώ ξεκινούν για άλλη μια φορά οι συζητήσεις για το τέλος της τέχνης, οι οποίες επαναλαμβάνονται συνεχώς σταθερά για ένα αιώνα.