Με μία πρώτη ματιά και σαφώς 'εύκολη' και προφανής μπορεί να πει κανείς πως βλέπει ένα παιδί πιθανώς παρατημένο από οικογένεια ή ένα παιδί με λάθος για την κοινωνία οικογενειακά πρότυπα. Στην πραγματικότητα, το κορίτσι αυτό ποζάρει στη φωτογράφο μητέρα της, Sally Mann, με ένα ψεύτικο τσιγάρο, το οποίο είναι καραμέλα. Οι αντιθέσεις του λευκού της φορέματος και της νεανικότητάς της με τα μαύρα του background, βοηθούν το τελικό αποτέλεσμα όσον αφορά την καλή τεχνικά φωτογραφία. Ωστόσο, αυτό που κάνει μοναδική και ρεαλιστική την εικόνα είναι το βλέμμα της και η καθοδική στάση του σώματός της, δηλώνοντας κάτι το αποστασιοποιημένο, το εξαθλιωτικό, την παραίτηση ίσως για ζωή.

Το τσιγάρο είναι μια αποδεδειγμένα κακή συνήθεια με σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία και στην εξωτερική εμφάνιση. Στη συγκεκριμένη εικόνα με μία ματιά βλέπουμε ένα όμορφο ,ξανθό και λεπτεπίλεπτο κορίτσι. Με μία βαθύτερη όμως ματιά, η στάση της και το βλέμμα της υποδηλώνουν μια γυναίκα που μελλοντικά παρατάει τον εαυτό της. Σκιαγραφείται κάπως το πιθανό μέλλον του κοριτσιού όπου οι καταστάσεις ,οι δυσκολίες της ζωής και οι κακές της συνήθειες την οδηγούν σε μια γυναίκα παθητική, επιφανειακή που μικρή ή καθόλου ουσιαστική σημασία δε δίνει στα παιδιά της καθώς είναι κουρασμένη ψυχολογικά και συνεπώς σωματικά. Όσο όμορφη μπορεί να είναι άλλο τόσο άρρωστη φαίνεται αφού δεν έχει ανακαλύψει την ομορφιά μέσα και γύρω της και βρίσκει παροδικές λύσεις στους προβληματισμούς της μέσα από συνήθειες που μόνο αρνητικές συνέπειες έχουν στην ίδια και συνεπώς στους γύρω της.

Είναι εύκολο να πει κανείς, ειδικά στην εποχή εκείνη πως η φωτογράφος χρησιμοποίησε την κόρη της για δικό της έργο και πως της περνάει λάθος μηνύματα ζητώντας της να ποζάρει με μία ενήλικη κυρίως συνήθεια. Στην παραπάνω εικόνα, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και κοινωνικό πείραμα, γιατί να ενοχλεί το στοιχείο της ηλικίας; Αντιθέτως προβληματίζει, προοικονομεί και προλαμβάνει ίσως. Άραγε, η φωτογραφία της Sally Mann τι σκέψεις 'γεννάει' στην εποχή μας;

Όσο είσαι παιδί βιάζεσαι να μεγαλώσεις χωρίς να ξέρεις το γιατί. Αυτή είναι ίσως η μοναδική ευθύνη που παίρνει ένα παιδί για τον εαυτό του ή μήπως όχι;